Peitoral “sapo” maior de tres corpos

Na ourivería galega,  o peitoral tradicional é o chamado sapo, constituído por ata tres corpos móbiles. Xoia galega por excelencia grazas á súa variedade, riqueza decorativa e compromiso estético. A súa filiación cos modos do Barroco compostelán e as virtudes profilácticas e morais que recibe do Agnus Dei van darlle unha difusión amplísima. Nel sobrevive unha visión pagá do relixioso ancestral. A súa independencia e aceptación é tan firme que aparece como paradigma deste artesanado.

O seu nome  procede dunha interpretación popular do que se denominaba pelicano ou galápago no século XVII. Estas denominacións veñen suxeridas por factores de índole relixioso (pelicano) e pola semellanza coas formas acoirazadas das tartarugas. Galápago aparece reflectido en diversos documentos da súa época, máis o termo nunca foi aceptado por inintelixible e substituíuse popularmente por sapo.

Este modelo é unha peza de gran tamaño e efecto con superposición estructural de elementos vexetais moi naturalistas. As diferentes superficies están perfectamente proporcionadas, ofrecendo unha composición moi equilibrada na liña barroca do efecto pantalla.

(Descrición de Fernando Martínez Vilanova)